Waarom Vrouwen voor Vrede?

Vrouwen voor Vrede

Deze vraag is de eerste tijd, na het ontstaan van de beweging, vaak gesteld. Velen voegden eraan toe: "mannen willen toch ook vrede?"
Een eenduidig antwoord op die vraag is niet te geven, vrouwen kwamen om verschillende redenen. Dat kon zijn:

• omdat ze het liefst met vrouwen wilden samenwerken.
• omdat ze in gemengde groepen niet aan het woord kwamen, daar voerden mannen de boventoon.
• omdat ze, om verschillenden redenen, niet met mannen wilden samenwerken.

In ieder geval wilden ze allemaal meer weten over de kernwapens, de wapenwedloop en de politiek die daarmee samenhing. En ze wilden zich uiteraard inzetten voor vredesinitiatieven. Er waren principieële pacifisten en vrouwen die meer atoompacifisten waren, feministen en niet-feministen en allerlei nuances daartussenin. Deze verschillende opvattingen en uitgangspunten zorgen regelmatig voor pittige diskussies in de roerige aktie jaren. Dat was een goede zaak en een waardevolle leerschool.

Het uiteindelijk niet plaatsen van 572 kruisraketten in Europa en de val van de Berlijnse Muur in 1989 leidde een andere periode in voor de vredesbewegingen. Het aantal actieven in de beweging liep terug en de activiteiten veranderden. Vredesvrouwen gingen zich vaak bij andere organisaties bezighouden met werk voor vluchtelingen, asielzoekers en ontwikkelingslanden.
Sommige VvV-groepen richtten een wereldwinkel op. Vrouwen voor Vrede Ridderkerk begon in 1995 met een "Snuffelpand", waar eens per maand tweedehands goederen worden verkocht. De opbrengsten gaan naar verschillende projekten in binnen- en buitenland.